من

به اشک های تو پناه می بردم

هنوز هم

پشت همان اشک ها قایم می شوم

هرچند دیگر مال من نیستند.

دست هام که خالی شد

از حضور دست هات

گریه نکردم

نترسیدم

فریاد نکشیدم

مثل مرد

مردم(mordam).

 

با یک لباس خواب ابی

ایستاده ای روی در گاهی اتاق

و لبخند می پاشی

به صورت کسی که" من" نیستم.

مایلم تمام اعضای بدنم را اهدا کنم

قلبم را نه

می ترسم عاشق تو بشوند

بیچاره ها...

فریاد های من

 که به گوشت نمی رسند

باد هم قهر کرده

این روز ها با ما...

به این رفتن و امدن ها هم که عادت کنم

جای خالی تو هرگز عادی نمی شود...

تو؟

عروسک

مات

من؟

مترسک

زنده

ما؟

هر دو بازنده.

هنوز یادم هست

عطر بهار نارنج

و

لب هام

که بوسه های کوچک می شدند

روی سینه هات.

می شود ای گرگ ها

برای گوسفند من هم

شبانی کنید.

نشستی لا به لای ملافه های  مچاله شده .

من دنبال پاکت سیگارم  می گردم

تو؟

مثل همیشه یا گل سرت گم شده یا تیکه های لباست.

یادم نیست کدوم تیکه اش بود.

افتاده بود زیر تخت

خم شدی که ورش داری...

عزیزم

 باور کن نمی دونم سنجاق سر کی بود

چرا من فقط باید از دخترای مو بلند خوشم بیاد؟؟؟